Op 3 maart 2022 is na een bewogen leven, precies 31 jaar na mijn vader, mijn moeder overgegaan.

Zij vond het altijd super interessant als ik weer eens wat nieuws ontdekte over onze stamboom. Hoewel haar vaderlijn (Hanselaar) redelijk compleet is uitgezocht, vond ik het toch interessant om er nog verder in te duiken. Ze deelde wat ze wist met mij, maar er was ook veel wat ze niet wist. Of wel wist maar niet wilde delen.

Na haar 1e herseninfarct ging haar geheugen langzaam achteruit, en de laatste jaren van haar leven had ze officieel de diagnose Alzheimer’s gekregen. Tijdens deze fase kwamen er ook dingen naar boven die niet zo leuk waren, en dan blijkt toch weer duidelijk dat er veel geheimen in onze familie zaten. Zowel aan mijn moeders als aan mijn vaders kant. Ik geloof niet dat ik die ooit nog kan achterhalen en buiten dat zijn herinneringen heel persoonlijk en is de persoonlijke beleving niet altijd wat er daadwerkelijk gebeurd is. Maar waar ik tot nu toe vooral platte informatie heb opgezocht en genoteerd, lijkt het me ook leuk om bijvoorbeeld meer te duiken in beroepen, woonadressen en wat ik nog verder kan achterhalen waar mogelijk.

Mijn moeder heeft veel voor haar kiezen gekregen, op allerlei gebieden, en hoewel het altijd een eigen keuze is hoe hier mee om te gaan had ik haar nog wel een waardigere en rustigere laatste levensfase gegund. Helaas mocht dat niet zo zijn. Ik was blij dat ze in ieder geval niet alleen was toen ze eenmaal overleed, ik ben mijn zusje dan ook enorm dankbaar dat ze er bij was.

Voor iedereen die stamboomonderzoek doet, probeer de verhalen los te krijgen en op te schrijven, een familiegeschiedenis is zoveel meer dan alleen een stamboom met data en namen. En voor je het weet kun je het niet meer vragen.

En voor iedereen in het algemeen: liefde kent vele vormen, laten we niet vasthouden aan hoe je denkt dat het zou moeten/horen, voorgeschreven door anderen in welke vorm dan ook. Ik zie nu in dat mijn moeder wel degelijk veel van ons hield, ons waardeerde en trots op ons was. Ze kon het wellicht niet in het gesproken woord uitdrukken (en dat heb ik van haar meegekregen), maar als je dan de tekst vindt die ze op de kaart wil hebben na haar overlijden waarin ze ons bedankt, dan breekt je hart wel een beetje. Zij wist ook niet anders door haar opvoeding en de tijd waarin ze opgroeide. Niemand is perfect, iedereen doet zijn best. Daar ben ik ondertussen wel van overtuigd. Ik persoonlijk heb hiervan geleerd geen verwachtingen meer op te leggen aan/bij mensen, en alles wat er wel is dankbaar voor te zijn/waarderen. En dat alles goed is, dat alles er mag zijn, of het nou is wat ik verwachtte of niet.

Ik hoop dat er “iets” is na dit fysieke leven, ik hoop dat ze nu weer samen is met al diegenen die ze zo miste, dat er alleen maar liefde is waar ze nu is. Haar mannetje Leo (kat) leeft een goed leven bij mijn zusje voor zolang hij nog heeft. Ze wilde heel graag tot het einde voor hem zorgen en hem overleven, maar toen ze eenmaal in het verpleeghuis opgenomen was vergat ze hem redelijk snel. Eigenlijk waren we haar toen al verloren, de dag dat ze daar opgenomen werd. Maar thuis kon het echt niet meer, hoezeer we dat haar ook gunden.

Mam, ik hoop dat er “iets” is en dat ik je weer ontmoet als mijn tijd daar is.

Liefs

Diana